Bu sitenin istatistiklerine göre İran'ın askeri bütçesi 11 Orta Doğu ülkesi arasında Suudi Arabistan, BAE, Türkiye, Siynisst Rejim İsrail, Cezayir, Umman, Kuveyt, Katar, Irak ve Mısır'dan sonra 10. sıraya sahip.İran'ın 2023'teki savunma bütçesi, Batı Asya'da 10. ve dünya 40. sırada yer alan beş buçuk milyar dolar olarak tahmin ediliyor. Bu istatistik, İran'ın bölgede savunmacı bir yaklaşım benimsemesi ve gerginliği azaltma ve güven inşa etme konusundaki meşruiyetinin bir başka kanıtıdır ve bu aynı zamanda İslam Cumhuriyeti'ni haksız yere militarizm ve radikalizm ve silahsızlanma ile suçlayan düşmanlarının ve muhaliflerinin iddialarını geçersiz kılar. Bölgede yayılmacılık gibi bir politikanın İran tarafından amaç olmadığını gösteriyor. İran'ın askeri bütçesi bölgedeki diğer ülkelerden daha yüksek olsaydı, bunu talep bu iddialar da temel bulunabilirdi.Bu gerçeğin açık bir örneği Global Fire Power web sitesinin istatistiklerinde bulunabilir, Siyonist Rejimle ilişkileri normalleştirme yönünde adım atan dört taraf da sırasıyla birinciden dördüncüye en büyük askeri bütçeleri ayrılması düşündürücüdür. 46 milyar dolarlık askeri bütçesiyle Suudi Arabistan Ortadoğu'da birinci, dünyada sekizinci sırada, Birleşik Arap Emirlikleri 25 milyar 260 milyon dolarlık askeri bütçesiyle Ortadoğu'da ikinci ve dünyada 15'inci sırada, Türkiye 25 milyar 200 milyon dolar askeri bütçeyle Ortadoğu'da üçüncü, dünyada 16. sırada, Siyonist rejim ise 24 milyar 300 milyon dolar askeri bütçeyle Ortadoğu'da dördüncü, dünyada 17. sırada yer alıyor.
Bu istatistik, bu taraflarca saldırgan ve yayılmacı bir yaklaşımın benimsendiğini açıkça göstermekte, aynı zamanda ilişkilerin normalleştirilmesi ya da sözde Abraham anlaşmalarının arkasında tamamen yayılmacı ve saldırgan hedeflerin saklı olduğunu teyit etmektedir. Bu gerçek net bir şekilde ortada ve Suudi Arabistan ve BAE'nin Yemen'deki saldırgan yaklaşımına ve işgal altındaki Filistin topraklarındaki Siyonist rejimin yayılmacı yaklaşımına bakılarak kanıtlanabilir. Bu arada Türkiye, Suriye savaşındaki yenilginin ardından yaklaşımını bir ölçüde revize etmiş ve dış politika yaklaşımında bir denge oluşturmaya çalışsa da her halükarda Siyonist Rejim İsrail, Birleşik Arap Emirlikleri ve Suudi saldırgan koalisyonunun yanında yer alması düşündürücü olabilir. Aynı zamanda, Türkiye'nin Osmanlıcılık hedeflerinden tamamen geri çekilmediğini ve yayılmacı alanını Ortadoğu ve Kuzey Afrika'dan Kafkasya'ya kaydırdığını da belirtmek gerekir.Dikkat çeken bir diğer nokta ise, yabancı hükümetlerin ve silah şirketlerinin bu alanda oynadıkları rol ve katkılar ile Ortadoğu hükümetlerinin askeri bütçelerindeki artıştan yararlanmalarıdır. Çoğu Arap ülkesinin silah ithalatçısı olduğu düşünüldüğünde, bu ülkelerin askeri bütçelerindeki artış, Batılı silah şirketlerinin karlarının artması anlamına geliyor. Global Fire Power internet sitesinin istatistiklerine göre, Umman'ın 8 milyar 300 milyon doları, Kuveyt'in 8 milyar 100 milyon dolarını ve Katar'ın 5 milyar 800 milyon doları askeri işlere ayırdığı şüphesiz ki bu artışa bir göstergedir. Fars Körfezi bölgesindeki üç Arap ülkesi, Siyonist rejime yakınlıklarından dolayı kendilerini tehdit ve tehlike altında hissediyorlar.Bu korku ise onları askeri bütçelerini arttırmaya yöneltmiştir.
342/